برای گذشتن از بعضی مانع ها، باید دورخیز کنی، شتاب بگیری تا بتونی با سرعت تمام بر فرازشون پرواز کنی.پروازی به کوتاهی یک پرش.اگر هم آدمهایی پیدا شدن که این دورخیز کردنت رو به چشم عقبنشینی دیدن،خودت رو ناراحت نکن.به سه دلیل:
- تو مسئول اشتباهات دیگران نیستی،حتی اگر اون اشتباهات به کوچکیِ خطای دید باشند.
- فکرت رو به فقط و فقط به هدف خودت متمرکز کن چون حتی یک لحظه نگاه به سوی دیگران، تو رو از هدف اصلیت دور میکنه.
- مطمئن باش که بعد ها همون آدمها، اولین افرادی خواهند بود که موقع مواجهه با موانع به یاد دورخیز کردن میوفتند. چون پرواز به یاد ماندنی تو را هرگز فراموش نخواهند کرد.
پیوست:این پست رو به دوستی عزیز تقدیم میکنم که این روز ها اونقدر گرفتار موانع زندگیشه که تصور میکنم فراموش کرده باشه که برای تک تک ما دوستهای قدیمیش الگوی پایداری و استقامته.فقط برای اینکه به یادش بیاورم که به یادش هستم.
