من میدونستم.من میدونستم.ما شکست میخوریم.اسمایلی لب و لوچه آویزون

کارتون گالیور رو یادتون هست.خوب من “ما شکست میخوریم”ش هستم.امتحان عملی رانندگیم رو رد شدم.تابلوی ایست رو دیدم و گفتم هم که دیدمش.ترمز هم کردم.تو تقاطع ماشین دیگه ای نبود.به خیال خودم راه افتادم.ولی آقای ممتحن گفت که به اتوموبیل نایستاده بوده و داشته خیلی آروم حرکت میکرده.به عبارتی میشه گفت به اندازه کافی محکم ترمز نکرده بودم.عجله است دیگه چه میشه کرد.آخه یکی نیست بهم بگه دختر حالا با این عجله میخواستی به کجا برسی.هنوز که هشت نه  دقیقه ای  از چهل و پنج دقیقه امتحانت باقی مونده بود.انگار که عجله تو گوشت و پوست و خون من نفوذ کرده باشه.فقط نمی دونم چرا تو ترک کردن این عادت عجله ، نمیتونم سرعت به خرج بدم؟ حالا باید خر رو بیارم و باقالی رو بار کنم.تمام برنامه ریزی هام انگاری نقش بر آب شد.من رو بگو که چون از مهمونی خداحافظی آندره آس خیلی گذشته بود، به بچه ها گفتم که فردا شب بیان اینجا به صرف پلوی ایرانی!!! ولی خودمونیم همچین ته دلم راضی نبودم که  به این زودی از این بهشت دل بکنم.

پیوست:آقای ممتحن وقتی داشت خداحافظی میکرد ازم پرسید “میشه یک سوال ازتون بپرسم؟” گفتم :”بله.بفرمایید.” .پرسید :”چرا وقتی من اولین بار گفتم که خواستم که پارک کنی بهم گفتی نه؟” .گفتم:”خوب آخه اونجا درست سر پیچ بود و اگه من اونجا پارک میکردم چون ماشین هایی که از پشت پیچ می اومدند به اندازه کافی دید نداشتند، پارک کردن من خطرناک بود.” گفت :”دلیلت منطقیه.ولی من با لحن مودبانه ازت خواستم پارک کنی و انتظار یک جمله مودبانه هم داشتم.اینجا کسی در جواب ممتحن نه خشک و خالی نمیگه.به هر حال خدانگهدار.” و دست داد و رفت.اینهم به قول جناب اینشتین برای من تجربه ای شد.