دوستها و آشنا های به اصطلاح سطحی (از نظر فکری منظورمه) و باکلاس و با تیتر و عنوانهای دهن پر کن برای من مثل کفش های شیک پاشنه بلند مهمونی میمونن که تو مراسم رسمی و فقط واسه چند ساعت پام میکنم.اما واسه روز هایی که میخواهم بدوم تا به کار و بار زندگیم برسم اون کفش ها رو پام نمیکنم.حالا هر چقدر هم که چرمشون مرغوب باشه.تو این روزها که تصادفا روز های سرنوشت ساز زندگیم هم هستند ، اگه حواسم جمع باشه کفش کتونی های راحت و قدیمیم رو میپوشم که شاید سالهاست امتحانشون رو پس داده اند.برام هم زیاد مهم نیست که مارک دار هستند یا مطابق آخرین مد و گرون.و این من هستم که هر بار که میخواهم برم بیرون از خونه کفشم رو انتخاب میکنی.پس بهتره که حواسم باشه کی کدوم یکی رو انتخاب میکنم.
پیوست:این پست تقدیم میشود به تک تک یاران قدیمی و همیشه در صحنه
سلام
یعنی این پست را به کفشهای دم دستی و دمپایی هایت تقدیم کردی ؟!!!!
شوخی کردم
ارزو می کنم دوستانی بهتر از بهتر داشته باشید ولی من اصلا و ابدا اهل دوست و دوست بازی نیستم مثل بعضی از ایرانیهای خارج از کشور که می گویند ما با ایرانیها رابطه نداریم من هم درایران با ایرانیها رابطه ندارم باز شوخی کردم
دوست دارم اما اهل برو بیا نیستم عزلت و تنهایی را ارامش و سکوت و رکود و توی خود بودن را ترجیح می دهم
جهانگرد جان سلام.
من هم آرامشم رو دوست ندارم با هیچ چیز عوض کنم.حتی بودن در جمع آدم های ظاهرا با کلاس.مطمئنا تو هم موقع آرامش و سکوت و رکود و توی خود بودن کت و شلوار و کراوات و کفش تنگ و نوک تیز نمی پوشی.مگه نه؟
دوستهای واقعی من اونهایی هستند که من رو هم موقعی که سرزنده و شاداب در مهمانی ها کفش پاشنه بلند پامه همراهم هستند و هم موقعی که با دمپایی دارم تو خونه راه میرم.
در ضمن تو دیگه چجور جهانگردی هستی که تو جهان نمیگردی؟
با بهترین آرزوها
به فرنگ برگشته
دنبال يه همچين مطلبي ميگشتم .
خيلي ممنون
اگه اجازه بدي اين مطلب رو تو وبلاگم قرار بدم .
دستت درد نکنه