مطالبات زنان , میان ماه من تا ماه گردون

مهرنوش میدونی چیه اگه مامانت اونروز تو راه برگشتن از دانشکده سر چهارراه مخبرالدوله برام 2 تا مجله زنان یکی واسه خودش و یکی واسه من  نخریده بود ،الان این بغض لعنتی  بعد از خوندن خبر بسته شدن مجله زنان تو گلوی من نپیچیده بود. اونوقت شاید من تا روز آخر عمرم هم نمیفهمیدم فمینسیم یعنی چی و به چه درد میخوره. نه که فکر کنی الان خیلی ازش سر در میارما… نه بابا فعلا تا بدانجا رسید دانش من که بدانم همی نادانم.نمونه اش اینکه همین دیروز دوستم ازم پرسید “مطالبات زنان” به انگلیسی چی میشه و من  وقتی به خودم اومدم و دیدم ای دل غافل من این لغت ابتدائی رو هم به انگلیسی نمیدونم یک دنیا بر سرم خراب شد. به قول خانم دکتر فیشر استاد ترجمه آلمانی / انگلیسیمون گنجینه لغات اکتیو ما در هر موضوع و زبانی نشون دهنده  عمق اهمیت اون موضوع برای ماست. میدونی بحث فمینیسم ایرانی این نیست که زنهای ایرانی دقیقا از همون حقوقی برخوردار باشند که مثلا  زنان بلاد کفر از اون برخوردارند. اصلا مگه زنهای کشورها و فرهنگ های مختلف ، خواسته های یکسان دارند.چرا راه دور بریم ، همین خانم دکتر فیشر   47 ساله استاد زبانشناسی اروپایی  که ازدواج رو یک نهاد بوژوازی میدونه و در 18 سالگی از کلیسای کاتولیک رسما خارج شده و حتی بعد از 19 سال زندگی مشترک با همسر آمریکاییش ، به دلیل اینکه زندگی جنسی انسانها رو جزئی از حریم خصوصی میدونه و ثبت ازدواج رو دور از شان و منزلت انسانها (!) ،  حاضر به ثبت ازدواج خودش و همسرش حتی دراداره ثبت شهرشون هم نشده ، وقتی به زبان انگلیسی راجع به به قول ماها ” مادر و پدر دوست پسرش ” صحبت میکنه ، از واژه “in Laws” استفاده نمیکنه؟ وبرای بکار بردن این اصطلاح استدلال نمیکنه که چون زندگی مشترک بدون ثبت رسمی در فرهنگ کشور های انگلیسی زبان پذیرفته شده نیست ،  واژه ی  هم معادل با اصطلاح  متداول آلمانی “والدین همراه زندگی من” وجود خارجی نداره. جالبتر از اون اینجاست که زندگی مشترک این خانم با همسرش از بسیاری از ازدواجهای رسمی ایران با اون مهریه های 1386 و 1360 یا 2008 سکه بهار آزادی  که اگر هم بیشتر از یکی دو سال دوام بیارند ، به جای اینکه کانون گرمی برای پرورش فرزندان باشند ، کانون جنگ و دعوا و مرافعه  متقابل بین زوجین و خانواده های محترمشونه ، سالمتر و پایدارتر و مستحکمتره.

فراموش نمیکنم روزی رو که تو خیابون مونکه برگ اشتراسه هامبورگ برای مخالفت با طالبان که مجسمه بودا رو  منفجر کرده بودند تظاهرات بود ،من و فوزیه اونروز تصادفا داشتیم از اونجا رد میشدیم. وقتی با فوزیه  که افغان و وتولد هراته در مورد طالبان صحبت کردم ، برام گفت ولی من با اینکه خودم در هرات از طالبان شلاق خورده ام ، از طالبان بدم نمییاد چون تا قبل از طالبان بیان زنها امنیت نداشتند. یعنی فرقی نمیکرد کدوم حکومت سر کار باشه ، سرباز ها میومدند و به خونه ها حمله میکردند و زنهای خونه رو میدزدیدند و میبردند، زنی هم که دزدیده شده بود هم دیگه راه برگشتی به خونه نداشت چون اگر هم برمیگشت مردای خانواده برای حفظ آبرو و نشون دادن غیرتشون خودشون اون زن رو میکشتند.برای همین هم خانواده هایی که زن و دختر جوون داشتند اگر دستشون به دهنشون میرسید به خارج فرار میکردند و اگر هم نمیرسید چند تا خانواده تو یک خانه باهم زندگی میکردند که اگر سربازها حمله کردند به اندازه کافی مرد تو خونه باشه که مانع دزدیدن زنها در روز روشن بشه. .درسته که با  روی کار اومدن طالبان ما اگه روبندمون یک کم کنار میرفت از دستشون شلاق میخوردیم، ولی حداقل اونقدر امنیت بود که شوهرم راضی بشه قبل از اینکه من رو به آلمان بیاره بعد از 6 سال یک سفر من رو به هرات ببره تا از مادر و پدر و خانواده ام خداحافظی کنم.

اونوقت من و تویی که از پولیتولوگی به اندازه نصف یک ارزن هم سرمون نمیشه به خدابیامرز خانم بینظیر بوتو تحصیلکرده در رشته سیاست خورده میگیریم که از روی کار اومدن طالبان حمایت کرده! و دوباره به خاطر میارم که پدرشوهر فوزیه دو ساله که به عروسهاش و دخترش میگه دیگه برای دیدنش به هرات نرند چون امنیت نیست و همین ماه پیش هم که فوزیه  برای دیدن مادرش به ایران رفته بود جرات نکرده بود از مشهد 2 ساعت هم با ماشین تا هرات بره که بقیه فامیلهاش رو هم ببینه. میگم بعضی وقتها نیم نگاهکی به هرم مازلو هم بد نیست ها!!!اونوقت آدم یکهو به خودش میاد و میبینه در چند سال گذشته مطالبات زنان کشورش  از طبقه چندم به طبقه چندم طرقی معکوس فرموده!!ً!

سرت رو بیشتر از این درد نمیارم.فقط سلام من رو به مامانت برسون و بگو کاشکی ما هم از اونهایی بودیم که گوساله به دنیا میومدیم و گاو از این دنیا میرفتیم.

پیوست:

این نامه یک نامه سانسور شده است.خودم سانسورش کردم.از مطالبات زنان ایرانی چه مسلمونش و چه سکولارش و چه کمونیستش و چه سرمایه دارش حرفی به میون نیووردم.اما مطمئن باشین یک روز مینویسم.این خط واین نشون.